- 4:21 ب.ظ
- 0
20 تیر 1404
روز جمعه ۲۰ تیرماه ۱۴۰۴، در جریان اجلاس رسمی یونسکو در پاریس، پرونده «محوطه‌های پیش از تاریخ دره خرمآباد» که روایت‌گر یکی از کهن‌ترین اشکال زیست بشر در زاگرس مرکزی است، با اجماع اعضای کمیته به ثبت جهانی رسید.
این اثر، مجموعه‌ای از محوطه‌های شاخص پارینه‌سنگی را شامل می‌شود که اعم از غارهای یافته، کلدر، قمری، کونجی، گیلوران، پناهگاه سنگی گرارجنه و تپه فلک‌الافلاک است؛ آثاری که با شواهد روشن از زندگی انسان در ۶۳,۰۰۰ سال پیش از میلاد، به‌عنوان گنجینه‌ای بی‌بدیل از دوران پیشاتاریخ در مقیاس جهانی شناخته می‌شوند.
«محوطه‌های پیش از تاریخ دره خرمآباد»، با موقعیتی ممتاز در زاگرس مرکزی، یکی از مسیرهای راهبردی مهاجرت انسان از آفریقا به آسیا و اروپا محسوب می‌شود؛ منطقه‌ای که تنوع طبیعی، منابع آبی پایدار، سنگ‌های مناسب برای ابزارسازی، اقلیم معتدل و سرپناه‌های سنگی طبیعی، آن را به یکی از نخستین سکونت‌گاه‌های بشر در دوران پارینه‌سنگی میانی تبدیل کرده است.
با این ثبت جهانی، تعداد آثار فرهنگی و طبیعی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو به ۲۹ عنوان رسید.
گفتنی است که قلعه تاریخی فلک الافلاک و پل شکسته خرمآباد از این پرونده حذف شدند و از ثبت جهانی بازماندند.
